Η Δυναμική της μετάνοιας

Κυριακή μετά τα Φώτα, Ματθ. δ, στχ. 12-17

Η Δυναμική της μετάνοιας

Ο Κύριος μετά την Βάπτιση στον Ιορδάνη, την καταιγίδα των πειρασμών και την παράδοση του Ιωάννη έρχεται στην Καπερναούμ απ' όπου αρχίζει το κήρυγμα Του εξαγγέλλοντας τη μετάνοια ως την πρώτη και απαραίτητη προϋπόθεση για την κατάκτηση της Βασιλείας των Ουρανών.
Γιατί όμως δίδεται μια τέτοια θέση στη μετάνοια?
Ποια είναι η σχέση της με την «εντός ημών Βασιλεία»?
Οι απαντήσεις μας παραπέμπουν στην ταπείνωση και την ελπίδα με τις οποίες η μετάνοια βρίσκεται άρρηκτα ενωμένη.
Μετάνοια χωρίς ταπείνωση και ελπίδα σημαίνει ήττα στον αγώνα κατά του πονηρού, αντί της νίκης που κατήγαγε ο Ιησούς για να συνεχίσουμε τον αγώνα.
Ειδικότερα. οι πειρασμοί στην έρημο - υπόδειγμα πάλης και νίκης του εχθρού, ακόμα και η θυσία επάνω στον Σταυρό θα μείνει ανενεργός όσο η μετάνοια εκάστου για τις προσωπικές αμαρτίες δεν θα σημαίνει αληθινή ταπείνωση και ελπίδα συγχώρησης.
Μετάνοια ουσιαστικά θα πει αλλαγή πορείας με βάση την πορεία του Χριστού. Αυτό σημαίνει εμπλοκή σε πόλεμο δια βίου με κύριο αντίπαλο την εωσφορική έπαρση, δηλ. την ρίζα της αμαρτίας που εμφωλεύει μέσα μας και αντιστρατεύεται τον νόμο του νοός και μας αιχμαλωτίζει, όπως αναφέρει ο Απ. Παύλος. Πόλεμο λοιπόν κατά του εαυτού μας χάριν του πλησίον. Ρήξη με το φρόνημα του κόσμου που πνέει ανεμπόδιστα παρασύροντας στο αδιέξοδο.
Μετανοώ ακόμα σημαίνει: κλείνω το ρήγμα που με χώρισε από τον Θεό, και αρχίζω επικοινωνία μαζί του με την βεβαιότητα, ότι μένει πάντα οικείος και φίλος, έτοιμος να στηρίξει την προσπάθειά μου.
Η δυναμική του τρίπτυχου Μετάνοια, Ταπείνωση, Ελπίδα συνίσταται στην επικράτηση στην γη της Βασιλείας των Ουρανών.

Η πρόσκληση προς μετάνοια και η εξαγγελία «ήγγικεν η Βασιλεία των Ουρανών» φανερώνει ότι το ένα προϋποθέτει και συνεπάγεται το άλλο. Ότι η Βασιλεία του Θεού δεν είναι μια μελλοντική και αφηρημένη έννοια αλλά μια άμεση και παρούσα πραγματικότητα.
Ο μετανοημένος άνθρωπος είναι ήδη μέλος αυτής της Βασιλείας επειδή μπορεί να ζητήσει συγγνώμη και να συγχωρήσει όπως έπραξαν οι Άγιοι. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η πραγματική ταπείνωση είναι δύναμη που εξυψώνει και εξομοιώνει με τον Θεό.
Μοναδικό υπόδειγμα ο Ίδιος που έγινε υπήκοος μέχρι θανάτου για αυτό ο Θεός τον υπερύψωσε και «Εχαρίσατο αυτώ όνομα , τό υπέρ παν όνομα».
Ας ακούσουμε τον Άγ. Γρηγόριο τον Παλαμά που λέγει: «Ας αποκτήσουμε τα έργα της μετάνοιας , δηλ. φρόνημα ταπεινό, κατάνυξη, και πνευματικό πένθος , καρδιά γενάτη πραότητα, ώστε να υπομένει τα δεινά , να ευχαριστείται με τους διωγμούς, για χάριν της αληθείας και της δικαιοσύνης, με τις ύβρεις και τα παθήματα.

Αντιγραφή από το : http://agiabarbarapatras.blogspot.com/2009/01/12-17.html

ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΝΥΣΣΗΣ

ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΝΥΣΣΗΣ

Ο Άγιος Γρηγόριος ήταν αδελφός του Μεγάλου Βασιλείου. Γεννήθηκε περί το 329 ή 330 μ.Χ. Ήταν υιός του Βασιλείου και της Εμμελείας. Ο πατέρας του καταγόταν από τον Πόντο και η μητέρα του από την Καππαδοκία. Νυμφευμένος με την Θεοσέβεια .
Σε ηλικία 40 ετών, το 371 ή 372 μ.Χ., παρακαλείται από τον αδελφό του Μέγα Βασίλειο, Αρχιεπίσκοπο τότε Καισαρείας,να δεχθεί την Επισκοπή Νύσσης. Η Νύσσα (σήμερα Νεμσεχίρ) ήταν ασήμαντη πόλη της Καππαδοκίας, επί της οδού που οδηγούσε από την Καισάρεια στην Άγκυρα. Ο Γρηγόριος δέχθηκε, από μεγάλο σεβασμό στον Άγιο Βασίλειο.Οι Αρειανοί, όμως, του έφεραν μεγάλες ενοχλήσεις. Αντιλαμβανόμενοι, ότι στο πρόσωπό του η αίρεσή τους θα είχε σπουδαιότατο πολέμιο, σχεδίασαν να τον εξοντώσουν. Τον κατηγόρησαν λοιπόν, ότι εξελέγη Επίσκοπος αντικανονικά και σφετερίσθηκε χρήματα της Εκκλησίας. Τις κατηγορίες υπέβαλε κάποιος με το όνομα Φιλόχαρης, όργανο των Αρειανών, προς τον διοικητή του Πόντου Δημοσθένη, προς τον οποίο ο Μέγας Βασίλειος έγραψε και επιστολή. Για την κατηγορία της καταχρήσεως παρακάλεσε να γίνει ο έλεγχος για να δειχθεί η συκοφαντία, για την αντικανονική χειροτονία λέγει ότι η ευθύνη είναι δική του, διότι αυτός χειροτόνησε και ότι, σε κάθε περίπτωση, δεν είναι σωστό να δικάσει επί της υποθέσεως αυτής σύνοδος Επισκόπων, των οποίων η εκκλησιαστική θέση δεν ήταν σε κανονική τάξη.Η επίκληση του Βασιλείου απέβη άκαρπη. Ο αυτοκράτορας Ουάλης ήθελε να αποφευχθεί το θέμα. Το 376 μ.Χ. ο Γρηγόριος καθαιρείται ερήμην από σύνοδο Αρειανών Επισκόπων του Πόντου και της Γαλατίας. Και ο Γρηγόριος, καταδιωκόμενος, αναγκαζόταν να πλανάται και να κρύβεται.Η περιπέτεια έληξε τον Αύγουστο του έτους 378 μ.Χ., όταν απέθανε ο Ουάλης. Ο Γρηγόριος επανήλθε στη Νύσσα, όπου του επιφυλάχθηκε θριαμβευτική υποδοχή.
Η αξία της μεγάλης του προσωπικότητος,γράφει ο μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος αναγνωρίστηκε από όλη την Εκκλησία. Μετά τον θάνατο του αδελφού του, Μ. Βασιλείου, που έγινε το 379, ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης ανέλαβε διάφορες εκκλησιαστικές πρωτοβουλίες για την κατοχύρωση της ορθοδόξου πίστεως έναντι των Χριστολογικών αιρέσεων της εποχής του. Δυναμική ήταν η παρουσία του στην Σύνοδο της Αντιοχείας το 379 μ.Χ. καθώς επίσης και η αποστολή του στον Πόντο και την Αραβία για την ειρήνευση της Εκκλησίας. Γενικά, ο άγιος Γρηγόριος απέκτησε μεγάλο κύρος, και γι’ αυτό ενδιαφερόταν για την ρύθμιση διαφόρων εκκλησιαστικών υποθέσεων, κυρίως σε δογματικά ζητήματα.Σημαντική ήταν η παρουσία του στην Β’ Οικουμενική Σύνοδο, στην Κωνσταντινούπολη το 381 μ.Χ. Βέβαια, στην Σύνοδο αυτή επικράτησε η θεολογία του αδελφού του, Μ. Βασιλείου, που είχε κοιμηθή δύο χρόνια πριν από την σύγκληση της Συνόδου, αλλά ο άγιος Γρηγόριος αποδείχθηκε ο θεολογικός εκφραστής της Συνόδου.Κατά την διάρκεια των εργασιών της Συνόδου, ο άγιος Γρηγόριος ανέγνωσε μπροστά στον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο μελέτη του, που αντέκρουε τις απόψεις του Ευνομίου, ο οποίος (Ευνόμιος) είχε καταφερθή εναντίον του Μ. Βασιλείου. Συγκεκριμένα ο Μ. Βασίλειος έγραψε εναντίον των αιρετικών θέσεων του Ευνομίου. Η επιχειρηματολογία του Μ. Βασιλείου τόσο πολύ εξέπληξε τον Ευνόμιο, ώστε απήντησε μετά δεκατέσσερα χρόνια με το έργο του "απολογία υπέρ απολογίας". Τότε, όμως, δεν ήταν δυνατόν να απαντήση ο Μ. Βασίλειος, γιατί βρισκόταν προς το τέλος της ζωής του. Την αποστολή αυτή εξεπλήρωσε με επιτυχία ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης. Με τρία βιβλία του κονιορτοποίησε στην κυριολεξία τις απόψεις του Ευνομίου, υπερασπιζόμενος τόσο την ορθόδοξη πίστη, όσο και την μνήμη του αδελφού του. Τα συγγράμματα αυτά συγκαταλέγονται στα άριστα αντιαιρετικά κείμενα.
Στην Β’ Οικουμενική Σύνοδο αναγνωρίστηκε από όλους ως ο κατ’ εξοχήν θεολόγος. Αυτός διάβασε την εισηγητική ομιλία στην Σύνοδο, εξεφώνησε τον επικήδειο λόγο στον Μελέτιο Αντιοχείας, που ήταν Πρόεδρος της Συνόδου, εξεφώνησε την ομιλία κατά την ενθρόνιση του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου στον θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως, και όπως πιστεύεται, αυτός έδωσε την τελική μορφή στο Σύμβολο της Πίστεως, αυτός συνέταξε το άρθρο περί του Αγίου Πνεύματος: "Και εις το Πνεύμα το άγιον, το κύριον, το ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, το σύν Πατρί και Υιώ συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον το λαλήσαν δια των Προφητών". Μάλιστα, λέγεται ότι στην εικονογράφηση της Β’ Οικουμενικής Συνόδου ο άγιος Γρηγόριος παρουσιάζεται ως ο πρακτικογράφος της Συνόδου.Πριν από την λήξη τώς εργασιών της Συνόδου αυτής ο αυτοκράτωρ Θεοδόσιος εξέδωσε διάταγμα, δια του οποίου ο άγιος Γρηγόριος ορίστηκε ως ένας από τους τρεις επισκόπους, που θα είναι πρότυπο πίστεως για τους επισκόπους του Πόντου, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι όσοι δεν συμφωνούσαν με την διδασκαλία του αγίου Γρηγορίου και δεν είχαν κοινωνία μαζί του, ήταν αιρετικοί.Μετά την Σύνοδο ανέλαβε περιοδείες στην Συρία, την Παλαιστίνη και την Αραβία για την λύση διαφόρων εκκλησιαστικών προβλημάτων, καθώς επίσης συμμετέσχε σε συνόδους για την κατοχύρωση της ορθοδόξου πίστεως. Όλα αυτά δείχνουν ότι είχε μεγάλο κύρος στον ορθόδοξο χώρο. Μάλιστα, σε αυτόν ανατέθηκε να εκφωνήση τους επικηδείους λόγους στην βασιλόπαιδα Πουλχερία και την Βασίλισσα Πλακίλλα.Πέρα από αυτά τα γεγονότα, που είναι γνωστά στην εκκλησιαστική ιστορία από τις εκκλησιαστικές δραστηριότητες του αγίου Γρηγορίου Νύσσης, υπάρχουν και συνοδικά κείμενα που τον θεωρούν μεγάλο οικουμενικό πατέρα της Εκκλησίας. Η Γ’ Οικουμενική Σύνοδος, αναγνωρίζοντας την αξία της προσωπικότητος και της θεολογίας του, τον ονόμασε "άνδρα μετά τον αδελφόν δεύτερον έν τε λόγοις και εν τρόποις". Η φράση αυτή εννοεί ότι ήταν δεύτερος μετά τον αδελφό του τον Μ. Βασίλειο.
Αλλά και η Ζ’ Οικουμενική Σύνοδος, τετρακόσια χρόνια μετά την κοίμησή του, του έδωσε τον μοναδικό τίτλο που δόθηκε σε θεολόγους της Εκκλησίας τον ονόμασε "πατέρα πατέρων".
Μια τέτοια μεγάλη πατερική φυσιογνωμία, που η ίδια η Εκκλησία δια των Οικουμενικών της Συνόδων ονομάζει "πατέρα πατέρων" και άνδρα δεύτερον μετά τον Μ. Βασίλειο στους λόγους και τους τρόπους, και ένας τέτοιος άγιος, για τον οποίον γινόταν λόγος να συμπεριληφθή στην τριάδα των Τριών Ιεραρχών, δεν είναι δυνατόν να πέση σε τέτοιες σοβαρές πλάνες, όπως είναι η θεωρία της αποκαταστάσεως των πάντων. Επομένως, σφάλλουν όσοι ισχυρίζονται ότι ο άγιος Γρηγόριος δέχεται τέτοιες θεωρίες, που η ίδια η Εκκλησία κατεδίκασε. Πώς είναι δυνατόν να καταδικάζεται συνοδικώς η θεωρία περί της αποκαταστάσεως των πάντων και όμως να επαινήται υπερβαλλόντως ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης;

"Το βιβλίον των θαυμάτων του Μακαρίου Αποστόλου Ανδρέου"

Γρηγορίου Τουρώνης

"Το βιβλίον των θαυμάτων του Μακαρίου Αποστόλου Ανδρέου"

Λέγεται ότι ένα βιβλίο αξίζει, όταν γίνεται πηγή και σημείο αναφοράς για άλλα επόμενα πονήματα. Το βιβλίο που έγραψε ο Γρηγόριος, Επίσκοπος Τουρώνης της Γαλλίας τον 6 μ.Χ. αιώνα με τον παραπάνω τίτλο και για πρώτη φορά μεταφράζεται και εκδίδεται στα Ελληνικά, επαληθεύει την προαναφερθείσα φράση.
Από εδώ και στο εξής όσοι θέλουν να γνωρίσουν πλη­ρέστερα τον Απόστολο Ανδρέα ή να γράψουν για τη φω­τισμένη προσωπικότητά του, που με το δίχτυ τού Θείου Λόγου οδήγησε ψυχές στο Σωτήρα Χριστό, επιβάλλεται πλέον να μελετήσουν το νέο Βιβλίο που μετέφρασε και σχολίασε ο ηγούμενος π. Νικόδημος Μπαρούσης και ε­πεμε­λή­θη­σαν οι πα­τέ­ρες της Ιεράς Μονής Χρυσοποδαριτίσσης Νεζερών.

Πρό­κει­ται για μια έκ­δο­ση αν­τά­ξια του Α­γί­ου Αν­δρέ­ου, που ά­φη­σε την Τι­βε­ρι­ά­δα ως Μα­θη­τής, δι­ή­νυ­σε με­γά­λες α­πο­στά­σεις ως Α­πό­στο­λος, και έ­μει­νε στον αι­γι­α­λό των Πα­τρών ως Μάρ­τυ­ρας. Η έκ­δο­ση αυ­τή εί­ναι αν­τά­ξια ε­πί­σης της ε­κα­τον­τα­ε­τη­ρί­δος α­πό την θε­με­λί­ω­ση του Νέ­ου Ι­ε­ρού Να­ού του Α­γί­ου Αν­δρέ­ου (1908-2008), για τον ο­ποί­ον καυ­χά­ται και σε­μνύ­νε­ται η πρω­τεύ­ου­σα της Α­χα­ΐ­ας.Το βι­βλίο, ι­κα­νο­ποι­εί α­να­γνώ­στες ό­λων των προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων και δυ­να­το­τή­των, α­πό α­πλο­ϊ­κούς μέ­χρι ε­πι­στή­μο­νες και ε­ρευ­νη­τές. Η α­φή­γη­ση εί­ναι σα­φής, ε­ναρ­γής και συ­ναρ­πα­στι­κή. Δι­α­βά­ζε­ται α­πνευ­στί. Στα σχό­λια γί­νε­ται α­ξι­ο­ποί­η­ση του κρι­τι­κού υ­πο­μνή­μα­τος και εν­δε­λε­χής σύγ­κρι­ση σχε­τι­κών πη­γών. Εί­ναι τό­σο δι­ε­ξο­δι­κή η με­λέ­τη του κει­μέ­νου, που α­ξί­ζει να προ­σε­χθεί α­πό την ε­πι­στη­μο­νι­κή κοι­νό­τη­τα. (Δεν εί­ναι ά­γνω­στο, ό­τι για πα­ρό­μοι­ες ερ­γα­σί­ες α­πε­νε­μή­θη­σαν δι­δα­κτο­ρι­κά δι­πλώ­μα­τα).Μέ­σα α­πό τις 220 σε­λί­δες του βι­βλί­ου, που α­πο­τε­λεί προ­σφο­ρά και ευ­λο­γία προς το πλή­ρω­μα της Ορ­θο­δό­ξου Εκ­κλη­σί­ας, γνω­ρί­ζου­με πρά­γμα­τα συγ­κι­νη­τι­κά και εν πολ­λοίς πρω­τό­τυ­πα. Το συγ­κι­νη­τι­κό εί­ναι ό­τι ο Ε­πί­σκο­πος Του­ρώ­νης Γρη­γό­ρι­ος έ­γρα­ψε το βι­βλίο για τον Α­πό­στο­λο Αν­δρέα, ε­πει­δή η η­μέ­ρα της γεν­νή­σε­ώς του συ­νέ­πε­σε με την η­μέ­ρα της μνή­μης του Α­γί­ου, που τι­μά­ται στις 30 Νο­εμ­βρί­ου.Τα πρωτότυπα και άγνωστα στοιχεία ευρίσκονται στα 37 θαύματα που εκτείνονται στις σελίδες 35-142. Στις υπόλοιπες σελίδες παρατίθεται το πρωτότυπο κείμενο στα Λατινικά, υπάρχει παράρτημα σχολίων, εικονογρα­φικό υλικό και ασφαλώς ο διαφωτιστικός πρόλογος του ηγουμένου π. Νικοδήμου.Εί­ναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ό­τι α­πό τα 37 θαύ­μα­τα, τα 21 πρα­γμα­το­ποι­ή­θη­καν σε πε­ρι­ο­χές έ­ξω α­πό την Α­χα­ΐα. Τα υ­πό­λοι­πα 16 έ­γι­ναν στην Α­χα­ΐα (Νό­τια Ελ­λά­δα) ως ε­ξής: 11 στην πό­λη των Πα­τρών, 4 στην Κό­ριν­θο και 1 στα Μέ­γα­ρα.Το νέο πό­νη­μα α­να­φέ­ρει ό­τι υ­πάρ­χει Α­χα­ΐα και στην Κρι­μαία, εν­το­πί­ζει σε ποια πε­ρι­ο­χή της Θεσ­σα­λο­νί­κης έ­μει­νε ο Πρω­τό­κλη­τος Μα­θη­τής, πε­ρι­γρά­φει την συμ­με­το­χή του λα­ού στην τέ­λε­ση της Θεί­ας Λει­τουρ­γί­ας, ε­πι­ση­μαί­νει ό­τι οι Χρι­στι­α­νοί εί­χαν πά­νω τους Ευ­αγ­γε­λι­κά Κεί­με­να ως φυ­λα­κτή­ρια, δεί­χνει ό­τι ο Ά­γι­ος Αν­δρέ­ας χρη­σι­μο­ποί­η­σε την δύ­να­μη του ο­νό­μα­τος του Χρι­στού, το­νί­ζει ό­τι ο Ά­γι­ος τα χρή­μα­τα δεν ή­θε­λε ού­τε να τα βλέ­πει. Πλη­ρο­φο­ρεί ό­τι πα­ρήγ­γει­λε στον Ευ­αγ­γε­λι­στή Λου­κά να α­γι­ο­γρα­φή­σει το πρό­σω­πο της Πα­να­γί­ας και, τέ­λος, α­να­φέ­ρει ό­τι α­πό τον τά­φο του Α­γί­ου ρέ­ει μάν­να, ως εί­δος ευ­ώ­δους ε­λαί­ου α­να­με­μει­γμέ­νου με α­λεύ­ρι.Μετά την ανάγνωση του βιβλίου αυτού θα μπορούσα­με να προσθέσουμε στους τίτλους του «Πρωτοκλήτου Μαθητού Αγίου Ανδρέου» και τον τίτλο «του Θαυματουρ­γού».Όσον αφορά στην εμφάνιση - εκτύπωση του βιβλίου δεν θα μπορούσε να γίνει καλύτερη. Αυτό οφείλεται και στην επιμέλεια των εκδόσεων «ΤΗΝΟΣ».Είμαστε ευγνώμονες σ' όλους όσοι συνετέλεσαν να διαθέτουμε πλέον το βιβλίο αυτό, το οποίον είναι δυνα­τόν να συμπεριληφθεί στα καλύτερα της χρονιάς.

Ηλίας Σκόνδρας, Φιλόλογος, Δντης Λυκείου

Σήμερα

Σήμερα

Σήμερα θα προσπαθήσω
Σήμερα θα αγαπήσω τον πλησίον
Σήμερα θα μετανοήσω
Σήμερα θα συγχωρήσω
Σήμερα θα ευφρανθώ εν Κυρίω

Και γιατί όλα αυτά σήμερα;
Γιατί κάθε μέρα,
Είναι ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί,
Γιατί το αύριο δεν μου ανήκει
Και δεν γνωρίζω αν θα μου δοθεί.

Κλειώ-Σταυρούλα Κουράση

ΣΥΝΑΞΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΚΑΙ ΒΑΠΤΙΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ

Ιερά συνήθεια της Εκκλησίας μας, μετά από ένα σημαντικό γεγονός της Εκκλησιαστικής Ιστορίας να τελείται εορτή που ονομάζεται Σύναξη προς τιμή του προσώπου αυτού που έπαιξε το σπουδαιότερο ρόλο στο γεγονός αυτό. Έτσι μετά την εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου τελούμε τη Σύναξη προς τιμή του αρχαγγέλου Γαβριήλ που έκανε τον Ευαγγελισμό στη Θεοτόκο. Μετά τα Χριστούγεννα εορτάζουμε τη Σύναξη της Θεοτόκου καθότι η Παναγία που έφερε στο κόσμο τον Υιό του Θεού είναι το πρόσωπο που πρέπει να τιμάται ιδιαιτέρως από τους χριστιανούς. Και σήμερα, μία ημέρα μετά την Επφάνεια της Αγίας Τριάδος στον Ιορδάνη, τιμάμε τη Σύναξη του αγ. Ιωάννου, αφού ο Ιωάννης διαδραμάτισε το μεγαλύτερο ρόλο στην υπόθεση της βαπτίσεως του Κυρίου. Άλλωστε ο Ιωάννης αξιώθηκε όχι μόνο να δει το Χριστό αλλά και να τον βαπτίσει.Πολλά ονόματα, πολλά προσωνύμια, έδωσε η αγάπη της Εκκλησίας στον αγ. Ιωάννη. Τον ονομάζει προφήτη, πρόδρομο, βαπτιστή και μάρτυρα. Εμείς σήμερα δεν θα ασχοληθούμε καθόλου με τα δυο προσωνύμια του προφήτη και μάρτυρος γιατί άλλοτε θα μας δωθεί η ευκαιρία προς τούτο. Σήμερα θα σας δείξω τον άγιο ως πρόδρομο του Κυρίου και βαπτιστή του. Είναι αλήθεια ότι όλοι οι προφήτες του Ισραήλ είχαν μιλήσει και ασχοληθεί με το θέμα της ελεύσεως στη γη του Χριστού ως Μεσσία. Κανείς όμως απ’ αυτούς δεν είχε την δυνατότητα και τη Χάρη να δεί το Χριστό. Μόνον ο Ιωάννης αξιώθηκε-όχι μόνο να δεί το Χριστό-αλλά και να τον δείξει στους Εβραίους. “Ίδε ο αμνός του Θεού, είπε ο Ιωάννης, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου”. Δες τε το αρνάκι του Θεού, το Χριστό, που κουβαλάει στους ώμους του τις αμαρτίες όλων των ανθρώπων, είπε. Και το έκανε αυτό ο Ιωάννης γιατί στην εποχή του είχαν εμφανισθεί πάμπολλοι ψευτομεσσίες. Και ήθελε να δείξει έτσι στους Ιουδαίους τον αληθινό Μεσσία. Ο Ιωάννης άνοιξε το δρόμο στο Χριστό. Ήταν αυτός που προετοίμασε το έδαφος για το κήρυγμα του Χριστού. Αλλά και ήταν κι αυτός που επαινέθηκε όσο κανείς άνθρωπος από τον Κύριο. “Ουκ εγήγερται, είπε ο Κύριος, εν γεννητοίς γυναικών μείζων Ιωάννου του βαπτιστού”. Δεν γεννήθηκε άνθρωπος, είπε ο Χριστός, μεγαλύτερο από τον άγ. Ιωάννη. Κι αυτό γιατί και η ζωή του Ιωάννου ήταν αγία. Ήταν ταπεινός, λιτός στη διατροφή του, και έμενε στην έρημο του Ιορδάνη. Το κήρυγμα του Ιωάννου ήταν πολύ μικρό αλλά και πολύ περιεκτικό συνάμα σε νόημα. “Μετανοείτε, ήγγικε γαρ η βασιλεία των Ουρανών”, έλεγε. Καλούσε σε μετάνοια. Και έλεγε ότι το βάπτισμά του είναι πρόδρομος ενός άλλου βαπτίσματος. Εγώ σας βαπτίζω, έλεγε, με νερό. Έρχεται όμως μετά από μένα, ο Ισχυρότερός μου, που εγώ δεν δύναμαι να σκύψω και να λύσω τον ιμάντα των υποδημάτων του, που θα σας βαπτίσει “εν πνεύματι αγίω και πυρί”. Ίσως όμως πεις κάποιος. Τότε, ναι, ο Ιωάννης ήταν πρόδρομος του Χριστού. Για μας όμως μπορεί να είναι πρόδρομος του Χριστού; Αφού το κήρυγμα της μετανοίας είναι πάντα επίκαιρο, αφού ο άνθρωπος της εποχής μας άρχισε σταδιακά να απομακρύνεται από τη ζωή του Χριστού, ο Πρόδρομος αποτελεί και για μας πρόδρομος του Κυρίου. Ο άγιος Ιωάννης είναι όμως πρόδρομος και στους εν τω άδη. Μετά την αποκεφάλισή του από τον ασεβή Ηρώδη, μετέβη στον άδη και κήρυξε τη μετάνοια. Προετοίμασε και κει το έδαφος ούτως ώστε μετά τη τριήμερο ταφή του Κυρίου να μετανοήσουν και να σωθούν όσοι πιστέψουν στο κήρυγμα του Ιωάννου. Έτσι αποδεικνύεται ο Ιωάννης πρόδρομος του Χριστού όχι μόνο στους ζωντανούς αλλά και στους νεκρούς. Ο άγιος Ιωάννης, όμως, όπως είδαμε και χθές, αξιώθηκε από το Θεό να δει την Αγία Τριάδα. Είδε τον Υιό και Λόγο του Θεού, που τον βάπτιζε και έβαζε πάνω στην αγία Κεφαλή του τα άγιά του χέρια, άκουσε μέσα από το σύννεφο τον Θεό Πατέρα να λέει ότι ο άνθρωπος που βαπτίζεται, ο Χριστός δηλ., είναι ο ηγαπημένος Υιός Του, και τέλος είδε το άγιο Πνεύμα να κατεβαίνει στο κεφάλι του Χριστού με τη μορφή περιστεριού. Και ως άνθρωπος που είχε επίγνωση τι έκανε και ποιον βάπτιζε δίσταζε να προβεί σε τέτοια ενέργεια. Ο Χριστός, όμως, λέγοντάς του “άφες άρτι, τούτο γαρ πρέπον εστι”, βάπτισε τον Κύριό μας. Ο Ιωάννης αγαπούσε πολύ τον Χριστό. Αλλά και ο Χριστός, έδειξε μεγάλο σεβασμό στο πρόσωπο του Ιωάννου. Περίμενε να δύσει ο ήλιος Ιωάννης μέσα στη φυλακή τη Μαχαιρούντος και μετά να αρχίσει το κήρυγμά Του. Και το κήρυγμα του Χριστού δεν ήταν τίποτα άλλο από το κήρυγμα της μετανοίας του αγ. Ιωάννου. Ο Χριστός, άλλωστε, διάλεξε τους πρώτους μαθητάς Του από τον κύκλο των μαθητών του Ιωάννου. Μεγάλο πρόσωπο, πράγματι, αποτελεί ο Ιωάννης στο στερέωμα της αγίας μας Εκκλησίας. Είναι ο τελευταίος προφήτης που δημιουργεί γέφυρα ανάμεσα στην Παλαιά και Καινή Διαθήκη. Πολλά μπορούμε να διδαχτούμε από τη ζωή του, αν βεβαίως το θέλουμε. Είθε να γίνει ο άγ. Ιωάννης ορόσημο όλων, και το κήρυγμα της μετανοίας του να γίνει για μας ο φάρος της ζωής μας.

ΙΩΑΝΝΟΥ του Προδρόμου

Μνήμη δικαίου μετ' εγκωμίων, σοι δε αρκέσει η μαρτυρία του Κυρίου Πρόδρομε. Ανεδείχθεις γαρ όντως και προφητών σεβασμιώτερος οτι εν ρείθροις βαπτίσαι καταξιώθης τον κηρυττόμενον. Όθεν της αληθείας υπεράθλησας, χαίρων ευηγγελίσω και τοις εν άδη, Θεόν φανερωθέντα εν σαρκί, τον αίροντα την αμαρτία του κόσμου, και παρέχον το μέγα έλεος.

Ήλθες εφάνης το Φώς το απρόσιτον

Τη Γαλιλαία των Εθνών, τη του Ζαβουλών χώρα, και του Νεφθαλείμ γαία, ως είπεν ο Προφήτης, φώς μέγα έλαμψε Χριστος, τοις εσκοτισμένοις φαεινή ώφθη αυγή, έκ Βηθλεέμ αστράπτουσα, μάλλον δε έκ Μαρίας ο Κύριος πάση τη οικουμένη ανατέλλει τας ακτίνας, ο Ήλιος της Δικαιοσύνης. Διό οι έξ Αδάμ γυμνοί, δεύτε πάντεςυποδύωμεν αυτόν ,ίνα θαλαφθώμεν, σκέπη γαρ γυμνών, και αίγλη εσκοτισμένων, ήλθες εφάνης το Φώς το απρόσιτον.

Επεφάνη η χάρις του Θεού η σωτήριος. . .

Νάματα Ιορδάνια περιεβάλου Σωτήρ, ο αναβαλλόμενος φώς έκ ιμάτιον, και έκλινας κορυφήν τω Προδρόμω, ο τον ουρανόν μέτρησας σπιθαμή, ίνα επιστρέψης κόσμον έκ πλάνης, και σώσης τας ψυχάς ημών.

Σήμερον ο Χριστός,

έν Ιορδάνη ήλθε βαπτισθήναι.

Σήμερον Ιωάννης,

άπτεται, κορυφής του Δεσπότου.

Αι δυνάμεις των ουρανών εξέστησαν,

το παράδοξον ορώσαι μυστήριον.

Η θάλασσα είδε και έφυγεν,

ο Ιορδάνης ιδών ανεστρέφετο.

Δόξα τω φανέτι Θεώ,

και επί γης οφθέντι,

και φωτίσαντι τον κόσμον.

Ο Πατρών ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ για την νεότητα

Πάντα επίκαιρος και ουσιαστικός ο λόγος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρών κ. Χρυσοστόμου.

Τα “Εστιακά νέα” αναδημοσιεύουν μέρος από την συνέντευξη του Σεβασμιωτάτου στην εβδομαδιαία εφημερίδα των Πατρών “Εκκλησιολόγος” που έχει σχέση με την νεολαία.

"- Έχετε διατελέσει καθηγητής στην Παιδαγωγική Ακαδημία Τριπόλεως. Πόσο σας έχει βοηθήσει στο Ποιμαντικό – Διδακτικό σας έργο αυτή η ιδιότητα, καθώς βλέπουμε την άνετη επικοινωνία σας με τα παιδιά των σχολείων, των κατηχητικών και των κατασκηνώσεων;
Η διακονία μου στον συγκεκριμένο χώρο, αλλά γενικότερα θα έλεγα η διακονία μου στο χώρο της Εκπαιδεύσεως ήταν για μένα μία μεγάλη ευκαιρία, ώστε να διαπιστώσω πόσο αγνός είναι ο εσωτερικός κόσμος των νέων ανθρώπων. Να ενωτισθώ τις εσωτερικές πνευματικές τους ανησυχίες, να ακούσω ακόμα και τις αντιρρήσεις τους και τις διαφωνίες τους, να βρεθώ απέναντι στις θετικές η αρνητικές αντιδράσεις τους σε όσα ευαγγελίζεται η Εκκλησία. Έπρεπε όλα αυτά, μέσα σε μία εξαιρετικά δύσκολη εποχή, όπως ήταν η 10ετια 1980-1990, να τα λάβω σοβαρά υπ' όψη μου, ώστε να οικοδομήσω αυτό το πνευματικό οικοδόμημα με την χάρη του Παναγίου Θεού. Ήταν για μένα μια μεγάλη πνευματική εμπειρία, η οποία με βοήθησε ώστε και μετά ταύτα να επικοινωνώ κατά τον ιδανικώτερο τρόπο με τους νέους, που τόσα περιμένουν από την Εκκλησία.
Επειδή αναφερθήκατε στα παιδιά των Σχολείων, των Κατηχητικών και των Κατασκηνώσεων, θα ήθελα να σας πληροφορήσω ότι με συγκινεί ιδιαιτέρως το γεγονός ότι τα παιδιά μας έχουν εμπιστοσύνη στην Εκκλησία, σεβασμό μεγάλο στο πρόσωπο του Επισκόπου και στους καλούς μας Ιερείς. Ιδρύσαμε το Γραφείο Νεότητος για τον συντονισμό του Νεανικού έργου. Κάναμε και στην συνέχεια θα κάνωμε συνάξεις νέων, ώστε να καλλιεργήται το κοινωνικό πνεύμα, να ακούμε τα προβλήματά τους, προκειμένου να πράττωμε τα δέοντα για την επίλυσή τους, για την παροχή βοηθείας στα παιδιά μας. Με έχει ενθουσιάσει το γεγονός ότι πολλοί νέοι επικοινωνούν μαζί μου μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Τους απαντώ με αγάπη, ενώ οι περισσότεροι απ’ αυτούς έρχονται προς συνάντησή μου και γνωρίζουν προσωπικώς πλέον τον Επίσκοπο, ως πνευματικό τους πατέρα και πληροφορούνται για το πνευματικό και το εν γένει έργο της Εκκλησίας μας.
Επίσης τις άδειες γάμου, τις δίδω εγώ ο ίδιος στους μελλονύμφους, εκτός εάν απουσιάζω και έτσι μου δίδεται η ευκαιρία να γνωρίζω από κοντά τα παιδιά αυτά, τα περισσότερα από τα οποία δεν έχουν στενές σχέσεις με την Εκκλησία. Τους μιλώ με πολλή αγάπη, τους συνιστώ την πνευματική ζωή και τελώ ο ίδιος τους γάμους πολλών εξ αυτών. Δημιουργείται έτσι μία πολύ στενή πνευματική σχέση με το Ποίμνιό μου. Έχω μία ουσιαστική και όχι τυπική επικοινωνία. Πολλοί νέοι εξομολογούνται εις εμέ. Μακάρι να είχα περισσότερο χρόνο για αυτή την πνευματική εργασία. Θα μπορούσα επί ώρες να αναφέρωμαι σε περιστατικά τα οποία με έχουν ιδιαιτέρως συγκινήσει. Μακάρι να είμασταν τόσο καλοί και ειλικρινείς στις προθέσεις μας, όσο οι νέοι μας.
Η Μητρόπολή μας, παρέχει υποτροφίες σε νέους που φοιτούν σε Σχολές του εξωτερικού, αλλά και σε παιδιά που φοιτούν στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της πόλεώς μας και άλλων πόλεων. Σε πολλούς Φοιτητές καλύπτομε το ενοίκιο έως ότου μας δοθή η δυνατότητα μέσα από την υπό ίδρυση Φοιτητική Εστία να παρέχομε την αγάπη μας στα παιδιά μας.
- Πώς Σεβασμιώτατε θα παρουσιάσουμε στα σημερινά παιδιά των Η/Υ και του Διαδικτύου τη διδασκαλία του Χριστού έτσι, ώστε να τους είναι και ελκυστική και άκρως απαραίτητη;
Να τους λέμε την αλήθεια. Η διδασκαλία του Χριστού είναι το καθαρό νερό, το οποίο ψάχνουν τα παιδιά για να ξεδιψάσουν. Το Ευαγγέλιο είναι το σωτήριο μήνυμα για τους νέους ανθρώπους μέσα σε όλες τις εποχές, ιδιαιτέρως όμως σήμερα. Αλλά για να το δεχτούν πρέπει να τους πείσωμε, ότι εμείς έχομε την εμπειρία της αλήθειας, έχομε στην καρδιά μας ως κτήμα μας όλα αυτά τα οποία ευαγγελιζόμεθα. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος λέγει, ότι για να φωτίσης πρέπει πρώτα να έχης φωτισθή, για να διδάξης πρέπει να έχης διδαχθή, για να αγιάσης τους άλλους πρέπει να έχης γίνει άγιος. Επομένως με τη ζωή μας διδάσκουμε τους άλλους και επηρεάζουμε κυρίως τα παιδιά μας, τους νέους ανθρώπους, οι οποίοι έχουν ανάγκη από πρότυπα στη ζωή τους.
Στα παιδιά μας λείπει η κοινωνία προσώπων. Η ουσιαστική αγαπητική σχέση, όπως εκφράζεται με τη σταυρική της διάσταση, αγάπη προς τον Θεό και προς τον άνθρωπο. Ως εκ τούτου νοιώθουν μοναξιά. Στην προσπάθειά τους να υπερβούν αυτό το κλίμα ακολουθούν αλλότριους δρόμους, γιατί τους λείπει ο οδηγός. Και θέτουν άλλους στόχους από τον πραγματικό που είναι η ολοκλήρωση του ανθρωπίνου προσώπου. Μέσα από αυτή τη θεώρηση των πραγμάτων πρέπει να εξετάσωμε την αποτυχία των νέων, να φτάσουν στην επιθυμητή κορυφή. Τα ναρκωτικά, το AIDS και τόσα άλλα δείχνουν ότι τα παιδιά προσπαθούν και ψάχνουν να ξεφύγουν από την κόλαση της μοναξιάς. Προσπαθούν να απαλλαγούν από τα δίχτυα του θανάτου αλλά δυστυχώς πέφτουν σ’ αυτά. Εδώ πρέπει να κάνωμε τη σωτήρια παρέμβασή μας. Με πολλή αγάπη, με αγάπη χωρίς όρια. Όταν ο άλλος κατανοήση ότι τον αγαπάς και ό,τι κάνεις γι’ αυτόν το κάνεις ανιδιοτελώς, τότε σε εμπιστεύεται.
Σε όλους τους νέους σήμερα, με κάθε τρόπο, πρέπει να εύαγγελιστούμε την αλήθεια για το Θεανθρώπινο Πρόσωπο του Σωτήρος. Να τους πούμε ότι ο Χριστός δεν είναι ένας ιδεολόγος, δεν είναι ένας επαναστάτης, ένας αρχηγός μιας θρησκείας, αλλά είναι Εκείνος το οποίο αναζητούν. Είναι ο νικητής του Θανάτου. Ο θάνατος νικιέται μέσα από την αγάπη και την ελευθερία η οποία, μαζί με την αγάπη οδηγεί στην ουσιαστική χαρά και την καταξίωση της ζωής. Όταν αντιμετωπίζω δύσκολες περιπτώσεις σχετικά με την πνευματική προσέγγιση νέων ανθρώπων, τους μιλώ με πολλή αγάπη και τους μεταφέρω στη σκηνή εκείνη που ο πατέρας περίμενε το παιδί του που είχε φύγει μακριά από την πατρική εστία. Τους τονίζω ότι εκείνος που έπεσε πρώτος στην αγκαλιά του άλλου δεν ήταν ο υιός, άλλά ο πατέρας. Ο πατέρας δέχτηκε το παιδί ξανά στην αγκαλιά του χωρίς όρους. Παιδιά μου, τους λέγω, ελάτε στην αγκαλιά του Ουράνιου Πατέρα, σας περιμένει όπως είστε. Πόσες φορές βλέπω από τα μάτια τους να κυλούν δάκρυα! Πρέπει να πείσωμε τους νέους μας ότι ο Θεός είναι αγάπη, ότι η Εκκλησία είναι η στοργική τους μητέρα, είναι που ποτέ δεν θα τους προδώση. Αυτό λέγω και στους Ιερείς μας. Αγαπάτε τα παιδιά. Αγαπάτε τους νέους. Δώσατε χρόνο και κόπο γι’ αυτούς. Τα παιδιά μας είναι πονεμένα και αδικημένα από τη ζωή. Γι’ αυτά αξίζουν θυσίες πολλές."

ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΧΑΡ. ΜΠΑΣΤΑΣ (1915-2008)

+ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΧΑΡ. ΜΠΑΣΤΑΣ (1915 / 12-11-2008)

“Άφησε τον εαυτόν σου να φέρεται από τα κύματα της θείας βουλήσεως”, ήταν το σύνθημα του. Το είχε επισημάνει από το βιβλίο του άγιου Νικόδημου του Αγιορείτου “Ο αόρατος πόλεμος”, πού μελετούσε από μικρός ο Ευστάθιος Χαρ. Μπάστας. Μία ευλαβέστατη πρεσβύτιδα, μαθήτρια του αειμνήστου π. Ευσεβίου Ματθοπούλου, στο σπίτι της όποιας έμενε κατά τα χρόνια των γυμνασιακών σπουδών του στον Πύργο της Ηλείας, τον είχε επηρεάσει βαθύτατα. Αυτή τον ενέπνευσε και τον βοήθησε ώστε ν' ακολουθήσει τον δρόμο της ευσέβειας και αφιερώσεως.
Ο Ευστάθιος Μπάστας, γόνος υπερπολύτεκνης οικογένειας, γεννήθηκε στο Σκουροχώρι της Ηλείας. Εισήλθε στην Αδελφότητα τής “Ζωής” το 1932, τρία μόλις χρόνια μετά την κοίμηση του π. Ευσεβίου. Τότε πού οι μνήμες για την οσιακή εκείνη προσωπικότητα ήταν ακόμη νωπότατες. Από τότε έζησε τη ζωή τής πλήρους αφιερώσεως μέχρι τα 94 του χρόνια, διακονώντας τον Κύριο δια τής Αδελφότητος “Ζωή” έως το 1960 και από το 1960 μέχρι την εκδημία του δια της Αδελφότητος “Ο Σωτήρ”, τής οποίας υπήρξε ιδρυτικό μέλος και βασικό στέλεχος.
Ό Ευστάθιος Μπάστας ήταν ο συνεπής τηρητής των άρχων που έθεσε η μεγάλη μορφή, ο π. Ευσέβιος, ο “άνθρωπος του Θεού”, όπως τον εχαρακτήρισε ο άγιος Νεκτάριος. Διακόνησε ως ιεροκήρυκας στις πόλεις των Ιωαννίνων και του Ηρακλείου Κρήτης και περιόδευσε σε πολλές πόλεις τής Ελλάδος και τής Κύπρου. Αρθρογραφούσε επί 50ετία και πλέον στα Περιοδικά τής Αδελφότητος. Ομιλούσε προσφέροντας τον βαθύ, απολογητικό πνευματικό του λόγο σε πλήθη πιστών και ειδικότερα σε εκατοντάδες φοιτητών, που παρακολουθούσαν τις ειδικά γι' αυτούς οργανωμένες διαλέξεις.
Είχε προικισθεί από τον δωρεοδότη Θεό με έξοχα χαρίσματα και τάλαντα. Μικρός το δέμας (το ανάστημα), αλλ' ευφυής, οξύνους, με κρίση ορθή, μνήμη όχι τυχαία και τάλαντο λογοτεχνικό αξιολογότατο. Όλα δε αυτά τα έθεσε στην υπηρεσία τής Εκκλησίας του Χριστού με φλογερή πίστη και πνεύμα θυσίας. Στο πλουσιότατο λογοτεχνικό του έργο με τις γλαφυρές περιγραφές και τις ζωντανές εικόνες, θησαυρισμένο σε 37 βιβλία αλλά και σε πολλά ανέκδοτα διηγήματα, όπως και σ' όλα γενικώς τα γραπτά του, αντανακλάται ή θερμουργός πίστη του στο Θεό, ή πατρική του αγάπη στον ταλαιπωρημένο άνθρωπο, ο πόνος του για τον αμαρτωλό, η προσευχή του για τον αδύνατο, η αγωνία του για την προκοπή της κοινωνίας, το πνευματικό βάθος της αγωνιστικής ψυχής του, το άγρυπνο ενδιαφέρον του για την ορθόδοξη πίστη.
Οι χιλιάδες των φοιτητών που πέρασαν από τα δύο φοιτητικά οικοτροφεία “Απόστολος Παύλος” και “Μέγας Βασίλειος”, όπου διακόνησε θυσιαστικά και ακούραστα επί ένα τέταρτο του αιώνος, τον ενθυμούνται με συγκινητική ευγνωμοσύνη. Το απέδειξαν οι τέσσερεις αρχιερείς που ετέλεσαν τη νεκρώσιμη ακολουθία: Ό Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος, που προέστη της ακολουθίας και ως εκπρόσωπος του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου Β'. Ο Ίδιος ομίλησε με λόγους πολλής ευγνωμοσύνης και εκτιμήσεως για την προσωπικότητα, το έργο και την προσφορά του μακαριστού ανδρός. Οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Δρυϊνουπόλεως κ. Ανδρέας, Πειραιώς κ. Σεραφείμ και Αιτωλοακαρνανίας κ. Κοσμάς. Όπως επίσης και οι παριστάμενοι και συμπροσευχόμενοι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Αχελώου κ. Ευθύμιος, Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος, Κεντρώας Αφρικής κ. Ιγνάτιος και ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αβύδου κ. Κύριλλος. Με συγκίνηση παρακολούθησε την εξόδιο ακολουθία και πλήθος άλλων κληρικών και πιστών που συνέρρευσαν από κάθε μέρος της πατρίδος μας, από τον ακριτικό Έβρο, την Κρήτη και την Κύπρο.
Όλοι αυτοί ενθυμούνται την πατρική του αγάπη τη σοφή συμβουλή και παιδαγωγία του· τον ενισχυτικό λόγο του· τη μυστική οικονομική βοήθεια που τους πρόσφερε σε ώρες δύσκολες τη σύνεση και διακριτικότητα του την ορθώς νοούμενη αυστηρότητα, συγκερασμένη με επιείκεια. Στα οικοτροφεία ο Ευστάθιος Μπάστας υπήρξε το πρότυπο του πνευματικού πατέρα και δασκάλου, όπως το ανεγνώριζε και ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελ­λάδος κ. Ιερώνυμος Β', πού δέχτηκε την αγάπη και τη φροντίδα του στο φοιτητικό οικοτροφείο και ο όποιος τον επισκέφθηκε στο κρεβάτι τής δοκιμασίας το μεσημέρι τής 28ης Οκτωβρίου 2008.
Στους φοιτητές συνιστούσε στοργικά, επίμονα και πειστικά την ιερά Εξομολόγηση, τη μετάνοια και τη θεία Κοινωνία. Στους νέους θεολόγους τη μελέτη τής τρίτομης Δογματικής του αειμνήστου Παναγιώτη Τρεμπέλα. Ιδιαίτερα τους ενέπνεε το πνεύμα της προσευχής. Ο Ευστάθιος Μπάστας μπορεί να πει στον δικαιοκρίτη Θεό: “Ιδού εγώ και τα παιδία, α μοι έδωκας". Έκαμα ό,τι μπορούσα ώστε να μορφωθεί "Χριστός εν αυτοΐς"”. Μεταξύ αυτών είναι αρχιερείς, ιερείς, μοναχοί, ηγούμενοι ιερών Μονών, ακαδημαϊκοί, δικαστικοί, ιατροί, καθηγητές, δάσκαλοι. Δίδασκε, έγραφε ως την ήμερα πού ή αγαθότητα Του τον καθήλωσε στο κρεβάτι ισχυρότατων πόνων.
Ό Ευστάθιος Μπάστας υπηρέτησε την Ελλάδα, την οποία πολύ αγαπούσε, το 1940-1941 στη γραμμή των πρόσω και μάς παρέδωσε ένα θησαυρό πραγματικών θαυμάτων τού Θεού και πίστεως του στρατού μας στο βιβλίο του “Αναφορά στο 1940” και σε πολλά άλλα διηγήματα. Στο μέτωπο σύντροφο του είχε το Ψαλτήριο του Δαβίδ. Το μελετούσε, μ' αυτό προσευχόταν και ομολογούσε ότι γράφτηκε για κείνες τις στιγμές. Βοήθησε και ενέπνευσε φοιτητές Κυπρίους να ενταχθούν και να αγωνισθούν στις τάξεις της ΕΟΚΑ κατά τον απελευθερωτικό αγώνα του 1955-1959.
Έζησε αθόρυβα, προσέχοντας πάντοτε να είναι αβαρής. Στο γήρας του ζητούσε συγγνώμη διότι επιβάρυνε τούς αδελφούς πού τον διακονούσαν σεβαστικά και ολοπρόθυμα.
Οι τελευταίες τριάντα ήμερες τής ζωής του, κατά τις όποιες ενοσηλεύθη στη “Μονάδα Αυξημένης Φροντίδας” (ΜΑΦ) του Νοσοκομείου “Αλεξάνδρα”, είναι η σύνοψη της όλης βιοτής του, η ακτινοβολία της εσωτερικής του ζωής. Πάλεψε γενναία με τον θάνατο επί 30 ημερόνυχτα αντιμετωπίζοντας με ακατάβλητο φρόνημα αλλεπάλληλες λοιμώξεις. Επί ένα μήνα ανέπνεε νύχτα - μέρα με κόπο, με τη βοήθεια μόνιμης κλειστής μάσκας οξυγόνου. Όταν του την αφαίρεσαν για ελάχιστα μόνο λεπτά ώστε να δεχθεί τη θεία Κοινωνία, πού ποθούσε δυνατά, αισθάνθηκε απερίγραπτη χαρά.
Όσοι τον επισκέπτονταν για λίγο στις ήμερες τής νοσηλείας του, άκουγαν πάντοτε λόγο οικοδομής από το στόμα του. Τις τελευταίες όμως ήμερες άκουγαν μόνο δύο λέξεις: “Χριστός ανέστη”!
Οι τριάντα ήμερες τής δεινής δοκιμασίας του χωρίζονται σε τρία στάδια: Στο πρώτο στάδιο ομολογούσε ανοικτά την αμαρτωλότητά του, εμπιστευόταν τον εαυτό του στο έλεος του Θεού και ζητούσε να τον συγχωρήσουν οι πάντες. Το δεύτερο στάδιο ήταν ή προσδοκία του για την ανάσταση. Έλεγε: “Χριστός ανέστη”. Αυτό ήταν και το κύκνειο άσμα του. Το τρίτο στάδιο ήταν η σιωπή και η προετοιμασία του για την αναχώρηση.
Στις 5.45' π.μ. της Τετάρτης 12-11-2008 η αγωνιστική ψυχή του Ευσταθίου Μπάστα πέταξε προς τον Πλάστη της μέσα στη θαυμαστή, παραδειγματική, θυσιαστική αγάπη των ιατρών και όλου του νοσηλευτικού προσωπικού της ΜΑΦ.
Ή Αδελφότης Θεολόγων “Ο Σωτήρ” έχασε έναν πιστό και γνήσιο μαθητή του Γέροντος της π. Ευσεβίου, ο όποιος ανεχώρησε για την αιωνιότητα “εν γήρα βαθεί και καλώ”. Η Εκκλησία ένα σεμνό κήρυκα, ομολογητή και ασυμβίβαστο πολεμιστή “παρατάξεως Κυρίου”. Οι νέοι έναν κατά Θεόν σοφό παιδαγωγό. Η Ορθοδοξία έναν ανύστακτο υπερασπιστή και ζηλωτή των ορθών δογμάτων και της πατερικής παραδόσεως.
Του Ευσταθίου Χαρ. Μπάστα αιωνία ας είναι ή μνήμη. “Τα δε έργα αυτοϋ ακολουθεί μετ' αυτού”. _

"Ο ΣΩΤΗΡ"